20.2.17

Tata

Ook in Tata zijn we eerder geweest. Voor ons is het meer een tussenstop, maar er is wel een levendig centrum.
De vorige keer stonden we op een gemeentelijke camping met een wat treurige uitstraling. We keken er nu ook nog even rond en het is gewoon een parkeerplaats voor campers met een zeer matig toiletgebouw. Desondanks staat het er propvol.

Gelukkig is er een nieuwe camping, mooi aangelegd en met mooi uitzicht op de rivier en zelfs met goed werkend internet. Het is een camping zoals wij het graag zien en met ons meerdere Nederlanders die hier zijn neergestreken.

De rivier die langs de camping stroomt en de oude stad
De weg naar Tata was zo'n 160 km lang en ging door mooie landschappen. Onderweg zagen we vrij rondlopende dromedarissen die zich voeden met de schaarse polletjes in de bijna-woestijn.

In Tafraoute vertrokken we met bewolking en lage temperatuur en slechter weer op komst. Dat hopen we in Tata en verderop te vermijden.

19.2.17

Tafraoute (3)

Wandeling door een spectaculair landschap
Behalve een stevige wandeling was het vandaag vooral wassen, poetsen, boodschappen doen, koken en afwassen. Huishoudelijke dingen dus.

We aten tonijn. Qua prijs konden we nauwelijks geloven dat het tonijn was, want €4 per kilo is een schijntje voor deze lekkere vis.

De wandeling vanaf de camping voerde naar een nabijgelegen dorp en de heuvels daarachter. Alweer is het een betoverend landschap wat zich nauwelijks met woorden laat beschrijven.



Kruidenierswinkeltje in Tafraoute















Boodschappen doen is in dorpen als Tafraoute bijzonder. Er zijn tientallen kleine winkeltjes, die of groente of zuivel of vlees of vis of kruidenierswaren verkopen of een combinatie ervan.

Tafraoute is ook een centrum van traditionele schoenen, instappers en sandalen. Er zijn een stuk of twintig werkplaatsen waar ze worden gemaakt en verkocht.



Zoek de verschillen













Naast ons is een Nederlandse zelfbouw Mercedes camper gekomen van zeer forse afmetingen. De eigenaren zijn langdurig onderweg en zijn er zelfs al mee in Amerika geweest.


18.2.17

Tafraoute (2)

De eerste volle dag in Tafraoute gebruiken we om een fietstocht te doen van 46 km. Er zitten heel wat klimmetjes in.

De route gaat door het typerende en onvergelijkbare landschap van deze streek. Overal zie je sterk verweerde rotsen, die soms bizarre vormen hebben aangenomen.

De route is uitermate rustig en het weer was uitstekend om te fietsen.

17.2.17

Tafraoute

Piste rijden
De weg van Icht naar Tafraoute, R107, is niet gemakkelijk want er is zo'n 35 km onverhard.
Onverhard betekent in dit geval erg hobbelig, zodat we vaak maar 20 km/u rijden.
De landschappen zijn imposant zodat je extra tijd hebt om daar van te genieten.
Langs enkele palmentuinen en dorpen
Na het plaatsje Igmir wordt het wegdek beter en zijn ze bezig met het voorbereiden van het asfalteren. Eerst moet je nog een een paar scherpe bochten steil omhoog, voor grotere voertuigen lastig te doen, maar dan is het leed geleden.

We kiezen hierna niet de meest directe weg naar Tafraoute maar een interessante omweg door de oase Ait Mansour. De weg voert kilometers lang door de palmentuin en is ongetwijfeld een van de leukste wegen van Marokko. Niet geschikt voor grote voertuigen want de palmen staan vlak langs de smalle weg. We hebben een stukje gefilmd en proberen dat nog op dit blog te krijgen.

Na de pas de afdaling naar Tafraoute
Na een bochtige bergpas belanden we in de altijd spectaculaire omgeving van Tafraoute. Deze plaats bezoeken we nu voor de vierde keer, waarvan een keer tijdens ons fietstoer in Marokko.
De plaats heeft iets magisch vanwege de vele afgeronde rotsblokken die hier wel lijken te zijn rondgestrooid.

We staan op de camping Tazka, evenals de vorige keren. Er lijkt een caravanclub uit Nederland te zijn neergestreken, er staan er wel tien, terwijl we tot nu toe weinig Nederlanders zagen.

16.2.17

Icht (2)

De oued, het riviertje dat langs de camping stroomt
De camping bevalt ons hier, dus we blijven vandaag.
We hebben een gids gevraagd om ons het dorp Icht te laten zien. Vanaf de camping lopen we met hem door de oued (wadi, rivierbedding), die momenteel een klein stroompje en veel kikkers herbergt totdat we in het dorp terechtkomen. 
Het is een gewoon plattelandsdorp zoals er vele zijn in dit deel van Marokko. Typerend is een oud gedeelte, een nieuw gedeelte en een palmentuin. 
Het oude dorp vervalt, daarachter het nieuwe dorp
Het oude dorp is meestal ontvolkt en bestaat uit oude adobe huizen, soms met een muur eromheen. Het materiaal (stro en leem en balken van palmhout) kan zonder onderhoud de tand des tijds niet doorstaan en vervalt heel langzamerhand tot stof. Dat is de wat trieste aanblik van Marokkaanse dorpen: onbewoond, oud en vervallen tegenover nieuw, lelijk maar bewoonbaar. 
Wie het kan betalen bouwt zich een huis van beton, cement en stenen en moderne voorzieningen als waterleiding, stroom, badkamer en keuken. In het oude dorp van Icht wonen nu nog twee gezinnen, feitelijk omdat ze een modern huis niet kunnen betalen. 

Onze gids Abdul laat het adobe huis van zijn grootouders zien, nog in redelijke staat. Het heeft twee woonverdiepingen, voor elke vrouw met haar kinderen één. Meer dan één vrouw was toen nog gangbaar. Het huis werd decennia geleden al verlaten.

Abdul bezig met de theebereiding
Zelf woont hij met moeder, vrouw en vier kinderen in een 'modern' huis. Ze hebben het duidelijk niet breed, zo ontdekken we als hij ons aan het eind van de rondleiding uitnodigt voor de thee. 
Zijn vader heeft veertig jaar in Franse kolenmijnen gewerkt, waardoor dit huis gebouwd kon worden. Hoewel Abdul zelf ook 15 jaar in Frankrijk en zelfs een maand in Nederland heeft gewerkt, heeft hij ervoor gekozen terug te gaan naar zijn geboortedorp.
Het is misschien armoede, maar wel huis, gezin, tuin en een dorpsgemeenschap. Hij leeft van het gidsenwerk, maar na maart ligt dat 5 maanden stil, want 's zomers kan het hier 50 graden worden, dus blijven de toeristen ver weg.
Door de palmentuin
Zijn leven hier kan nauwelijks meer verschillend zijn met dat van zijn zus die in Rotterdam woont, zo vindt hijzelf ook.

De tuin is in de palmentuin, een prachtige oase van groen, vogels, paadjes en een ingenieus systeem van bevloeiingskanaaltjes. Hier verbouwen de 1200 bewoners hun groenten, aardappelen en fruit. 

Couscous
Eenmaal terug op de camping ervaren we de luxe van een auto en fietsen, dingen die Abdul zich niet kan permitteren, zelfs geen fiets voor de kinderen die 7 km naar school moeten lopen of liften.
Ook niet voor een couscouschotel die we hebben laten bereiden in het restaurant hier en die we onder de luifel oppeuzelen. Evenzogoed smaakt het uitstekend. 

Het is vandaag warm en zonnig met vrij veel wind. Te warm om de hele tijd in de zon te zitten, voor het eerst eigenlijk.



15.2.17

Amtoudi / Icht

Witgekalkte daken van de agadir van Amtoudi
Gisteren zijn we naar Amtoudi gereden, een plaats die we nog kennen van onze fietstocht van een paar jaar geleden. Onderweg kwamen we in Guelmim langs een nagelnieuwe Marjane hypermarkt, handig voor onze boodschappen.

De camping van Amtoudi is aardig, maar de voorzieningen zijn niet erg verzorgd.

Uitzicht vanaf de agadir
Vandaag maakten we vanaf de camping een stevige wandeling naar de hooggelegen agadir.
Een agadir is een soort burcht, eeuwen geleden gebouwd door en voor de dorpelingen voor het geval er dreiging van buitenaf is. Er zijn daarom kamers, voedselvoorraadruimten, waterputten, bijenkorven, gereedschappen en verdedigingsmiddrlen om een langdurig beleg te kunnen doorstaan.
Er is nu een gids die elke dag omhoogloopt om voor de bezoekers de poort te openen.

Het geheel ziet er nog gaaf uit na al die eeuwen en je hebt natuurlijk een prachtig uitzicht.
Vanaf de camping zie je de agadir (boven de camper uit)
Het was de moeite van de wandeling geheel waard.

De vorige keer hadden we al een wandeling door de palmentuin van Amtoudi gemaakt, maar we waren toen te moe van de afmattend lange fietstocht om helemaal tot de watervallen te gaan.
Dat hebben we tijdens de tweede wandeling vandaag goedgemaakt.
Route door de kloof van Amtoudi
Het is een schitterde wandeling door de kloof met de palmen en de bevloeiings—kanaaltjes.
Het laatste stuk was niet bepaald gemakkelijk, maar het lukte allemaal prima, zij het dat Janny op de terugweg uitgleed en zich met de handen opving, met als gevolg een vervelende pijn.

Ze kan nu voorlopig niet meer afwassen en koken...

We zijn nu op een erg fraaie camping ten noorden van het plaatsje Icht.
Overal in de kloof kun je mooie plaatjes maken

13.2.17

Sidi Ifni (2)

Drie tongen op je bord!
We verkeren in Spaanse sferen. Sidi Ifni was zo'n 50 jaar geleden nog Spaans gebied en de stad heeft inderdaad typische Spaanse gebouwen en er zijn zelfs nog Spaanse straatnaamborden te zien.
Spaanse historie in Sidi Ifni
We hebben gegeten in het restaurant Gran Canaria, dat klinkt ook erg Spaans.
Het eten was overigens prima. Het restaurant wordt als beste beoordeeld van de stad.

We hebben vandaag nog meer mensen voor ons laten werken, de wasvrouwen die tegen een betaling op de camping de was voor je doen en ophangen.

Om toch nog wat beweging te krijgen hebben we een paar wandelingen gedaan, onder andere een strandwandeling, waarschijnlijk de laatste deze vakantie want we gaan nu in oostelijke richting, het binnenland in.

De nieuwe Epke's komen uit Marokko...
Het weer was vandaag dik in orde, 20 graden en alleen maar zon.

De campings aan de kust van het type rechttoe rechtaan parkeerplaats met veel langdurig verblijvende overwinteraars. Het is niet echt wat we leuk vinden, maar voor kleinschalige en meer rustieke campings moet je in het binnenland zijn.

Zoek de onze...

12.2.17

Sidi Ifni

Vanochtend was het droog na de nachtelijke regens. Toch besloten we verder te gaan

Rotsboog Legzira

Strand Legzira
We namen de route die we zes jaar geleden op de fiets hebben gedaan, via Mirleft naar Sidi Ifni. Toen deden we de 80 km in twee dagen met een overnachting in Mirleft.
Om een of andere reden trekt Mirleft verhoudingsgewijs meer buitenlandse toeristen dan andere kustplaatsen. Er heerst een ontspannen sfeer.
Janny wilde een goede internetverbinding om de laatste afleverering van Wie is de mol te zien. Dat lukte prima in een barretje dat voornamelijk door buitenlanders wordt bezocht.

Hierna reden we door naar Sidi Ifni. Onderweg staken we af naar Legzira,  een verzameling restaurantjes aan het strand met de bekende rotsbogen. We durfden er niet naartoe te lopen omdat het vloed werd en een andere rots ons de pas zou afsnijden.
De tweede rotsboog is enkele jaren geleden ingestort, dus dat wordt googlen voor een foto.

We staan nu op de camping Ifni. Hij staat vrijwel helemaal vol. Het is echt hoogseizoen onder de overwinteraars uit voornamelijk Frankrijk.

Het weer is nog steeds afwisselend buien en droge perioden met af en toe zon. De temperatuur is een aangename 21 graden. Af en toe waait het hard. Morgen lijkt het beter te worden.

11.2.17

Tiznit

Het was buiïg weer vandaag. Geen reden om langer bij zee te blijven.
We reden 45 km verder naar Tiznit, een wat grotere plaats.
De gemeentelijke camping bleek zowaar helemaal vol. We gingen naar een andere, iets buiten het centrum.

Tussen de buien door fietsten we naar het centrum om wat boodschappen te doen.
Bij terugkomst bleek dat er een bruiloftfeest was begonnen in een zaal naast de camping. We kunnen vanavond meegenieten van de traditionele Marokkaanse muziek die daar wordt gespeeld.

10.2.17

Sidi Ouassay (2)

Het dorp stelt niet veel voor. Het is een verzameling blokken van vakantiewoningen met enkele restaurants en kleine winkeltjes. Verder een islamitisch heiligdom en de camping. In de zomer zal het hier wel druk zijn, maar nu zijn het slechts de camperaars die hier de sfeer bepalen.

We hebben een strandwandeling gedaan en zitten nu in het restaurant van de camping te internetten. Het is inmiddels zwaar bewolkt geworden en het zal ongetwijfeld gaan regenen. Maandag zal het pas weer zonnig worden als we de weerberichten moeten geloven.

9.2.17

Sidi Ouassay

Via Agadir zijn we een stukje zuidelijker gereden, naar het kleine dorpje aan zee met de naam Sidi Ouassay. Er is een camping vlak aan zee en we staan eerste lijn. We hebben uitzicht op het strand en de branding. Veel mooier kun je het niet hebben.

Helaas zijn de weersvooruitzichten voor de komende drie dagen wat minder gunstig. Men verwacht minder zon, lagere temperaturen en zelfs regen. Hopelijk valt het alles wat mee, maar we beseffen dat we al behoorlijk verwend zijn met de afgelopen periode.

In Agadir hebben we in de grote supermarkt Marjane het nodige ingeslagen. Het voordeel van een dergelijke winkel is voor buitenlanders dat er vaste prijzen zijn, zodat je niet hoeft af te dingen of bang te zijn dat je een toeristenprijs betaalt. Alcohol is overigens niet meer te koop in de Marjanewinkels, maar we hadden er al rekening mee gehouden door wat uit Spanje mee te nemen.

8.2.17

Aourir (3)

Na ons uitstapje naar Imouzzer, zijn we weer terug op de camping.
Diner in het hotel

We hadden gisteren een nogal koud hotel, met een te kleine elektrische verwarming, maar het diner en het ontbijt waren in orde. Ze hadden een open haard aan en nog een gaskacheltje, zodat het in het restaurant net te doen was.
Het hotel Cascades de Imouzzer heeft betere tijden gekend en er was er maar één stopcontact in de kamer, dat het niet deed. Dus telefoons opladen e.d. moest in de badkamer.

Paradijs Vallei
De omgekeerde weg was natuurlijk veel gemakkelijker, maar er zaten nog wel tussen de 300 en 400 klimmeters in, dus helemaal vanzelf ging het niet.

Onderweg zijn we nog gestopt om een korte wandeling te doen in de Paradijsvallei.
Het was er er opvallend druk met dagjesmensen, voornamelijk Marokkanen en enkele buitenlanders.
Het boerenleven in Marokko, akkertjes en amandelbomen
De omgeving is inderdaad paradijselijk, maar er zijn inmiddels heel wat meer mensen dan alleen Adam en Eva.

7.2.17

Imouzzer

Met de fiets 45 km afleggen klinkt niet als een bijzondere prestatie. Wij zijn echter niet erg getraind en er moest veel worden geklommen.
Op weg naar Imouzzer (1200 m), nog vol goede moed
Jan had een hotel geboekt in Imouzzer (de naam is eigenlijk langer) en dat blijkt te liggen op 1200 meter hoogte, terwijl de camping op 120 meter ligt. Omdat we onderweg ook nog weer eens een stuk omlaag gingen kwamen we aan 1500 hoogtemeters, wat voor ons doen fors is. We kwamen daarom enigszins afgepeigerd bij het hotel aan.

Paradijs Vallei

Een van de cafeetjes in de Paradijs Vallei
De weg gaat door de Paradijs Vallei, een mooie kloof met palmen, rotsen, waterbekkens waar mensen pootjebaden en een aantal primitieve restaurantjes, kortom een idyllisch oord.
Het is opvallend hoeveel Marokkanen hier picknicken.

We zullen zometeen dineren in het hotel en waarschijnlijk ook ontbijten.
Dan zullen we morgen de route in omgekeerde richting doen en kunnen de trappers lange tijd stilgehouden worden.

6.2.17

Aourir (2)

Vandaag hebben we voornamelijk op de camping doorgebracht. De was doen en van dat soort zaken.
Maar in de middag zijn we nog even naar Agadir gereden (25 km) om boodschappen te doen en om het internetmodem weer aan de praat te krijgen.
Dat is gelukt. In een telefoonwinkel vertelde men dat bij het opwaarderen gisteren een fout is gemaakt. Het maakt verschil over je gewoon opwaardeert of alleen voor internet. Dat laatste had moeten gebeuren. Nu nog eens opgewaardeerd voor een klein bedrag en dan zou automatisch ook het vorige tegoed moeten blijven werken. Voorlopig werkt het inderdaad, alleen niet op de camping, want hier is geen bereik voor 3G.

Het is hier overigens heerlijk weer,zo'n 24 graden en alleen maar zon.

Het is ons opgevallen dat de Marokkanen wat milieubewuster geworden zijn de laatste jaren. Zo krijg je bij de grote supermarkten geen plastic tasjes meer en zelfs de groente gaat in papier. Dat plastic is een grote plaag hier want overal zie je het in de bomen en dergelijke achtergebleven. Dat zal nu langzamerhand minder worden. Ook worden in de meeste plaatsen de straten netjes gehouden.
De stinkende bestelbusjes en stokoude Mercedes taxi's zijn echter nog steeds in het straatbeeld te zien. Als er al een autokeuring is hier, dan niet op uitlaatgassen.

5.2.17

Aourir

Strand in Essaouira
We zijn eerst een stukje terug gereden, naar de stad Essaouira. Hier zijn we al eens eerder geweest, toen ook heel kort. Misschien doen we de stad wel tekort want ook nu zijn we maar even geweest, onder andere om het internetkaartje op te laden en dat kostte veel tijd. Het opladen lukte, maar nu doet de kaart helaas niets meer, een hele tijd geprobeerd zonder resultaat. We zijn er nog niet achter wat er aan de hand kan zijn. We zijn momenteel dus afhankelijk van wifi op campings en in café's en dergelijke. Op de vorige camping deed wifi het niet, hier gelukkig wel.

Na een mooie rit zijn we nu dus in Aourir, wat iets ten noorden van Agadir ligt, de plaats aan de kust, de camping 5 km het binnenland in. De camping is vrijwel nieuw en ziet er perfect uit, in Marokko is dit wel een bijzonderheid.
Langs de kust van Tanger tot Agadir
We zijn van plan van hieruit een fietstocht te doen, dinsdag en woensdag, met een hotelovernachting.

Inmiddels hebben we al ruim 1700 kilometer afgelegd, waarvan 1000 in Marokko.
We volgen nog steeds de kust, want daar zijn de aangenaamste temperaturen, vooral 's nachts wordt het veel minder koud dan in het binnenland.

4.2.17

Sidi Kaouki (2)

Ook vandaag is het lekker weer. Een goede gelegenheid om de fietsen eens te pakken.
Het korte rondje was lastiger dan verwacht. We moesten een deel over een geitenpad met mul zand en keien. Niet te fietsen over 2 kilometer. Later bleek Jan ook nog eens een doorn in zijn band te hebben, dus lek.

Onderweg reden we twee keer bijna over een schildpad heen.

In de kleine nederzetting Kaouki, waar veel surfers actief zijn, hebben we in een van de restaurantjes lekker gegeten.

3.2.17

Sidi Kaouki

In Oualidia hebben we over het strand gewandeld. De branding is hier echt imposant.

Op het duin liggen diverse vissersbootjes en we waren eigenlijk wel benieuwd hoe ze daarmee door de branding komen, maar ze waren allemaal al terug.
We zijn hier heel wat keren benaderd door verkopers die een bak oesters op hun brommer hebben. Ze maken ze ter plekke voor je open. Maar om nu oesters als ontbijt te nemen...
De oesters halen ze van de rotsen in zee.

Het dorp is mooi gelegen maar klein. We konden er brood kopen en geld pinnen, op dit moment het belangrijkste.

Op campings en parkeerplaatsen komen geregeld mensen voorbij met allerhande koopwaar. Zo zijn we vandaag al gezwicht voor zes eieren en een assortiment lekkere koekjes.

Hierna reisden we verder naar het zuiden en verbazen ons opnieuw over de enorme aantallen ezelkarren die hier nog als vervoermiddel in gebruik zijn.

We belanden uiteindelijk in een nog kleiner dorp, Kaouki. Het zo'n 20 km ten zuiden van Essaouira.
We staan op een leuke camping, Kaouki Beach, opnieuw met het achtergrondgeluid van de zware branding. Helaas werkt het wifi hier niet, zodat we internetten met het datakaartje wat we hier hebben gekocht.