22.2.18

La Colina

Uitzicht vanaf La Colina op de kust en het schiereiland Nicoya
La Colina is de naam van een mini-kampeerterreintje aan de weg tussen de kust en Monteverde.
Een Costaricaans stel heeft hier een huisje, gastenverblijven en plek voor ongeveer drie campers.
Het geheel ziet er zeer verzorgd uit. De eigenaren zijn bijzonder aardig voor de gasten.

Er is een fantastisch uitzicht op de kust en daarachter het schiereiland Nicoya. Op het uitzichtplatform hebben we de zonsondergang afgewacht.
 
We hebben dus de vorige plek vanmorgen verlaten en ook die is goed bevallen, onder andere het zwembad. Gisteren zagen we trouwens tijdens een kort fietstochtje nog een luiaard met jong, vlak bij het strand. Toen we wat dichter bij kwamen bleek dat zo’n beest toch nog wel snel de boom in kan klimmen. Te snel om nog een foto te kunnen maken.

Tijdens de rit van 160 km vandaag veranderde het landschap drastisch. De tropische vegetatie heeft plaatsgemaakt voor een veel droger landschap.
Onderweg zijn we nog gestopt bij een brug, waar veel mensen omlaag keken. In de rivier bleken wel 25 krokodillen te liggen. Ze zijn daar blijkbaar vaker, want vlakbij is een restaurant met de naam Crocodiles.

21.2.18

Parrita

Parque Nacional Manuel Antonio
Ongeveer 20 km ten zuiden van Jaco zijn we nu op een camping. Deze keer niet vlak aan zee maar in een vlak landbouwgebied. Er zijn wel enorm veel zangvogels hier.
De eigenaar is een Zwitser. Dat staat garant voor een hoge prijs maar ook waar voor je geld. We hebben een dagje relaxen, wassen, schoonmaken en dergelijke.


Met goed kijken zie je bijzondere dieren: boomkikker
Gisteren hebben we het park Manuel Antonio bezocht. Dat bezorgde ons wat tweeledige gevoelens. Het is enorm toeristisch. We stonden om 8 uur klaar maar door de lange rij duurde het meer dan de halfuur voor we naar binnen konden.

Het eerste gedeelte was natuurlijk heel druk en geregeld stond er een groep stil omdat hun gids iets interessants had gespot. Er liepen tientallen gidsen met groepen rond. Het voordeel van een gids is dat hij een kijker heeft en weet waar je dieren moet vinden.

Verderop werd het rustiger en hadden we weer het idee van een natuurpark in plaats van een dierentuin.

We hebben zeker dieren gezien, zoals apen, krabben, herten en veel vogels en qua natuurschoon is het absoluut heel fraai, maar ja, zo veel mensen is ons toch wat te veel.

In de rij, in de zon
We eindigden met een picknick op een van de fraaie stranden in het park.

19.2.18

Quepos

Ons reistempo is laag. Gemiddeld rijden we maar 50 of 60 km per dag. Vroeger deden we op de fiets meer. Maar ja we hebben geen haast en tot Mexico-Stad hoeven maar zo’n 6000 km te reizen in 5 maanden. Het bevalt prima zo.

Vandaag zijn we wel verder
Aan zee bij Matapalo
gereden maar ook nu weer nog geen 50 km. We zijn nu in het zeer toeristische Quepos. De reden is het beroemde nationale park Manuel  Antonio. Het is klein maar het trekt erg veel bezoekers. Maandag is het gesloten maar morgen zullen we bij de ingang staan.

We overnachten tegen een vergoeding op de parkeerplaats van een hotel.

Een toekan
Voor het zien van een toekan hoeven het park niet in, want twee toekans laten zich vlak bij het hotel zien.

Matapalo

Steil omhoog
Vanmiddag zijn we weer een stukje naar het noorden gereden langs de kust. In het kleine Matapalo overnachten we bij Charlie’s Jungle House. Een junglegevoel krijg je hier inderdaad wel want we zien een flinke groep apen vlakbij en er vliegen enorm veel vogels langs. De camper staat net voor het strand tussen de palmen. De gemeenschappelijke ruimte waaronder de keuken ziet er wat shabby uit. Hier ga je niet voor je plezier koken. Ook voor het eerst veel muggen trouwens.

Vanochtend hebben we een flinke wandeling van 13,5 km en 500 hoogtemeters gedaan. De steile klimmen met warm en vochtig weer vergden veel van ons.

De route was mooi maar niet heel bijzonder. Wel hoorden we apen brullen en op sommige plaatsen maakten cicades een enorm lawaai. Tot 80 dB, zo konden we met een app meten.

17.2.18

Uvita (2)

Panoramafoto vanaf het ‘walvisstaarteiland’. Branding aan weerszijden van de landtong
Uvita is vooral bekend van een klein natuurpark aan de kust. Er is een landtong die een langwerpig eilandje verbindt met de kust, maar die loopt onder bij vloed. Het geheel heeft de vorm van de staart van een walvis.
We vertrokken vrij vroeg, want rond het middaguur zou je niet meer over de landtong kunnen lopen.
Geen blad voor de mond

Je ervaart hier de weidsheid als van het waddengebied, maar dan met tropische bossen op de achtergrond.
Voor veel stranden en nationale parken in Costa Rica moet je entreegeld betalen. Dat klinkt voor Nederlanders vreemd in de oren, maar het voordeel is wel dat je geen afval ziet of herriemuziek hoort. We betaalden hier $6 per persoon.

In totaal wandelden we ongeveer 10 km.

Fietstocht gistermiddag
De camping is heel prettig, met gras, bomen en veel zangvogels.

16.2.18

Uvita

Playa Ventanas
De rit van Playa Ventanas naar Uvita is maar 15 minuten. Hoewel het bij Ventanas erg mooi is willen we toch even wat meer luxe waaronder internet. Zelfs een zwembad is hier op de camping bij Uvita.
De kokospalmen van Playa Ventanas

Playa Ventanas is een van de leukste plekjes tot nu toe. De zee is warm, de branding is aangenaam en de baai is omgeven door dichtbegroeide rotsen.
Je kampeert er bij (niet onder!) de kokospalmen en zodra het donker wordt is iedereen weg en kun je genieten van junglegeluiden en de sterrenhemel. Een mooie zonsondergang is hier ook bijna verzekerd.

Uvita is een dorp, naast een nationaal park en ook met een waterval in de buurt. We gaan het zien.
Een van de ventanas (vensters). Bij vloed spuit het water er door.

15.2.18

Playa Ventanas

Overnachtingsplek Playa Blanca (Osa)
Onderweg naar Playa Ventanas kunnen we internetten bij een restaurant. Op de volgende bestemming, Playa Ventanas, is geen internet.

We hebben overnacht aan Playa Blanca, dat vreemd genoeg geen wit strand heeft, maar veeleer zwart. Verder is het stil en idyllisch. Er vliegen 6 papegaaien rond die de stilte af en toe verstoren. Branding is hier niet, het lijkt een groot meer met kabbelend water.

Vlakbij is een restaurant waar ook niet veel te doen is en enkele huizen.

We ontbeten onder de bomen aan het strand, heerlijk.
Playa Blanca
De nachten koelen voldoende af om goed te kunnen slapen. Overdag wordt het doorgaans rond de 32 graden. Schaduw zoeken is wel belangrijk.
Airco tijdens het rijden is bijna een noodzakelijkheid.

14.2.18

Osa (4)

De zeer rustige baai Golfito, op 40 meter van de camping. 
We vertrekken naar een andere plek op het schiereiland, waar waarschijnlijk geen internet is.

13.2.18

Osa (3)

Naast de camper...
Het blijft leuk op camping Adonis met al die dieren. Alleen krokodillen hebben we nog niet gezien in het water naast de camping. Wel twee jonge krokodillen zagen we er zwemmen. Apen hebben we gehoord maar nog niet gezien.

We blijven nog een derde nacht.

Met ons Nederlandse kenteken trekken we regelmatig de aandacht, vandaag van een Nederlandse fietser die van Patagonië onderweg is naar Alaska. Hij denkt er zo’n 3 jaar over te doen.

12.2.18

Osa (2)

Riviermonding oversteken
Vanaf de camping hebben we een fietstocht gedaan, zo’n 20 km en geheel onverhard. Het was vrij vermoeiend vanwege de warmte en omdat we twee kilometer over een mul zandpad moesten lopen met de fiets.

Wakker worden op deze camping betekent veel vogelgeluiden. Vooral de grote papegaaien laten zich flink horen. Je ziet ze steeds als stelletjes maar het lijkt of ze altijd ruzie hebben.

In de boom naast de camper zagen we vanochtend twee toekans. Het lijkt erop dat ze gaan nestelen want een was bezig met een hol in de boom.

Erg leuk al die beesten. Jammer dat vlakbij ons een strandtent staat die later op de dag muziek produceert.
De camping bijna voor ons alleen

11.2.18

Osa

Veerpontje over de Rio Sierpe
Osa is de naam van het schiereiland in het zuiden van Costa Rica, aan de Stille Oceaan. Het heeft bekendheid vanwege de mooie natuur en fraaie stranden.

Ons eerste idee was om naar Sierpe te gaan en van daaruit een dagtocht per boot naar Bahia Drake te doen.
Dat bleek weinig zin te hebben want die boot gaat maar een keer per dag heen en terug en je kunt dan maar een uur daar blijven.

Camping Adonis in Puerto Jimenez
We besloten wat anders te gaan doen, met de camper op een pontje de rivier over en dan naar Puerto Jimenez rijden, aan de andere kant van het schiereiland. Dat bleek 20 km onverharde weg te zijn voordat het verder ging over asfalt.
Dat hebben we wel vaker gedaan, maar een tegemoetkomende terreinwagen stopte en de bestuurder vroeg of we wel vierwielaandrijving hadden want er zou een erg steil stuk komen.
Dat hebben we. Of het echt nodig was is moeilijk te zeggen. Hoe dan ook, we kwamen zonder probleem boven.

In Puerto Jimenez staan we op een echte camping, dat wil zeggen op een groot grasveld met een klein toiletgebouwtje.
In een van de hoge bomen die hier staan (veel schaduw!) zagen we een toekan. Volgens de campingeigenaar ‘woont’ hij hier.

Luguaan in Sierpe gespot
Opvallend is dat we in Sierpe een groepje Nederlanders tegenkwamen en hier op de camping kamperen er ook vier. Ze reizen per huurauto. 

10.2.18

San Isidro El General

Het hostel in Orosí hebben we vandaag verlaten
We zijn de bergen overgetrokken in de richting van de Stille Oceaan. De weg van ongeveer 125 km was niet prettig. Want vanwege de hoogte tot boven 3000 meter was het koud en mistig.

Vanwege deze omstandigheden had het ook geen zin om de vulkaan Irazú te bezoeken. Waarschijnlijk krijgen we nog wel een kans bij andere vulkanen.

Costa Rica is een klein land maar de wegen zijn bochtig zodat de afstanden groter zijn dan je denkt en je haalt zelden meer dan 50 km/u gemiddeld.
In Cartago, een vrij grote stad hebben we een Walmart bezocht, de Amerikaanse warenhuisketen waarvan er enkele in Midden-Amerika zijn. Voor de boodschappen is dit tot nu toe wel de beste winkel tijdens onze reis.
Bij het hotel Los Pinos

Nu in San Isidro op 700 meter hoogte is het aangenaam en zonnig. We staan bij een hotel waar we in de camper kunnen overnachten. We gaan er later eten. Ook hier hebben we internet en douche e.d. tot onze beschikking.

Morgen verder naar de kust.

Orosí (2)

Rivier en stuwmeer bij Orosí
Het was mooi weer vandaag met een lekkere temperatuur. Reden genoeg om een fietstocht te ondernemen. We hadden gezien dat je hier een leuke rondrit kunt doen over asfalt.

Aan het einde hadden we 31 km afgelegd met 700 hoogtemeters. De route ging om een stuwmeer heen. Bij de stuwdam aten we een dikke maispannekoek met room, zodat we alle verbruikte calorieën meteen weer aangevuld hadden.

De kerk van Orosí
Terug in het dorp deden we nog een wandeling. Eerst naar de kerk, die de oudste is in Costa Rica die nog steeds in gebruik is. Het is een eenvoudig gebouw met dikke muren en een houten dakconstructie. Ongeveer 250 jaar geleden gesticht als Spaanse missiekerk, heeft hij alle aardbevingen en vulkaanuitbarstingen redelijk overleefd. Aardbevingen komen hier heel vaak voor. De afgelopen nacht werd een van ons wakker van een korte en lichte aardbeving.

Hangbrug over rivier Orosí
Daarna gingen we de ongeveer 100 meter lange hangbrug op, die de rivier overspant die langs het dorp stroomt. Hij wiebelt wel enigszins als je er met meerdere mensen over loopt.

9.2.18

Orosí

Pura vida is de bekendste groet in Costa Rica
Van de warme kust zijn we naar de koele bergen gereden, ruim 200 km.

Het dorp Orosí ziet er aantrekkelijk uit. Er zijn diverse fiets- en wandelmogelijkheden, dus misschien blijven we hier een tijdje.
We staan voor een hostel op de weg en kunnen voor een paar dollar gebruik maken van alle voorzieningen. Dat is voor ons een handige constructie.
In dit hostel kwamen we een stel Engelse fietsers tegen, die van Cancún in Mexico naar hier zijn gefietst.
Volgens de mensen hier is het weer de laatste weken nogal matig geweest, met weinig zon en veel regen. Morgen lijkt het wel goed te zitten.

Vanochtend moesten we eerst de camper ontdoen van klodders apenpoep, want de apen zaten in de takken boven ons.

7.2.18

Puerto Viejo de Talamanca (3)

Lazy lady
Vanochtend werden we wakker van gebrul. Later bleken het apen geweest te zijn in de bomen naast onze camper.

Het is een dag van nietsdoen. Lezen in de hangmat op het terras, internetten, eten, drinken, praten, boodschappen doen. Veel meer is het niet. Dat hoort bij het reizen zoals wij het leuk vinden, de ene dag actief en met veel indrukken, een andere dag rustig aan.

Lekker eten in de 'soda'
We hebben twee keer nu gegeten bij Soda Riquísimo.
Een soda is in Costa Rico een eenvoudig eethuisje, meestal een familierestaurantje met authentiek voedsel. Wij vonden het heerlijk, precies zoals de naam ('heel lekker') ook pretendeert.
Volgens zeggen is uit eten in Costa Rica over het algemeen duur, maar in deze plaats valt het wel mee en deze soda is zeker niet duur (circa 16 euro voor 2 personen).

In andere opzichten is Costa Rica wel het duurste land van Midden-Amerika, zeker als het om geïmporteerde producten gaat. Yoghurt bijvoorbeeld is 5 of 6 keer zo duur als in Nederland, melk drie keer zo duur en brood twee keer.
Bij zo'n lange reis door verschillende landen maken we ons daar niet zo druk over. Er komen ook heel goedkope landen.
Gratis live muziek

6.2.18

Puerto Viejo de Talamanca (2)


Het bevalt ons goed hier. Het hostel is goed onderhouden en biedt ons alles wat we nodig hebben en we zitten vlak aan zee.
Hostel Oasis, een slaapzaal en ruimte voor drie campers
Er is o.a. een keuken, zodat we kunnen koken waar we zin in hebben.

Moeras bij Punta Uva
Vandaag hebben we een fietstocht gedaan naar het laatste dorpje aan deze kust, Manzanillo.
Er trekken veel strandgangers naar toe.

Onderweg kwamen we ook langs Playa de Punto Uva, dat welhaast het volmaakte Caribische plaatje laat zien. Je zou er heel goed kunnen kamperen, maar de politie raadt het af omdat er wel eens overvallen zijn geweest.

Strand bij Punta Uva
Heen en terug was het bij elkaar 31 km fietsen op een relaxte manier.

Het weer is opnieuw fantastisch.

Puerto Viejo de Talamanca

Hoge bomen bij onze kampeerplek aan zee
We zijn een korte afstand verder gereden in oostelijke richting, dus eigenlijk in de richting van de Panamese grens. In het toeristische dorp Puerto Viejo staan we bij het gezellige hostal Oasis.
Er staat nog een camper, met een Canadees kenteken, maar de eigenaren zijn een jong Zwitsers stel.
Het valt wel op dat mensen die op de Panamericana onderweg zijn meest dertigers zijn of gepensioneerd.

5.2.18

Cahuita (2)

 Parque Nacional Cahuita
Vanuit het dorp Cahuita wandelden we het nationale park Cahuita in. Het is maar één wandelpad, maar wel heel mooi. Het loopt vlak langs zee en door het tropische woud.

Ruim een meter lang is deze baas
Onderweg hebben we behalve veel mensen, diverse apen, luiaards, grote blauwe vlinders, hagedissen en een grote leguaan van meer dan een meter, waarvan de helft staart.
Het is zondag, dus daarom extra druk.
Moeder luiaard met jong
Schaduwrijk pad
Uiteindelijk hebben we 12 km gewandeld, het was heerlijk. Het weer was ook fantastisch. Veel zon en geen spatje regen.

We verblijven bij de Reggae Bar en ze doen natuurlijk hun naam eer aan door alleen maar reggaemuziek te laten horen. Er heerst hier een ontspannen sfeer.

De campingfaciliteiten zijn minimaal, maar we hebben ook maar weinig nodig.

Gistermiddag kwam een tweede Volkswagencamper aan. Oude bekenden, want het waren Nina en Wolfgang die we eerder in Panama ontmoet hadden. Ze hadden inmiddels hun camper kunnen laten repareren. Het onderdeel moest uit de VS komen, zodat ze meer dan twee weken moesten wachten. Bijna alles is te repareren en dat stemt ons gerust.
De Reggae Bar

3.2.18

Cahuita (Costa Rica)

De grensovergang naar Costa Rica verliep rimpelloos maar het duurde alles bij elkaar toch bijna 1,5 uur. We hebben toestemming om 90 dagen in het land rond te reizen.

Op 20 meter vanaf de branding overnachten
Gisteren ontmoetten we de Engelsen weer, die we eerder hebben genoemd. Ze zouden een dag eerder al naar Costa Rica gaan maar dat draaide uit op een grote mislukking. Ze mochten het land niet in omdat ze een camper hebben met het stuur rechts. Dat is bijna overal ter wereld geen probleem, maar uitgerekend in Costa Rica is dat verboden.
Nu willen ze terug naar de grote stad David om daar een transporteur te regelen die de camper naar Nicaragua kan vervoeren. Ze leken desondanks niet erg aangedaan.

Cahuita is een dorp aan de Caribische kust met veel vakantiehuisjes, bars en restaurants. Het is er gezellig. We staan bij de Reggae Bar op een mooi grasveld met uitzicht op zee.
Er is wifi, toiletten, koude douches (vrij normaal hier).
Helaas is het vanmiddag begonnen te regenen.

Panama resumé

Het eerste land ligt achter ons. Na drie weken hebben we Panama verlaten.
We kunnen het nog niet vergelijken met andere landen in Midden-Amerika, maar we hebben er beslist een goed gevoel bij.
Het land is zeer relaxed, de mensen, het verkeer, we voelden ons nooit opgejaagd of onveilig.
Men kan hier wel heel luidrichtig zijn met muziek, vooral op zaterdag.

Qua natuurschoon was er voldoende te zien, hoewel andere landen waarschijnlijk meer te bieden hebben. In cultureel opzicht is het wat minder. Er waren weinig hoogtepunten op dat gebied.

We hebben 880 km afgelegd per auto, circa 65 km op de fiets en nog zeker 40 km wandelend.

2.2.18

Bocas del Toro / Almirante

Na één volledige dag op Bocas del Toro gaan we vandaag weer terug naar Almirante waar de camper staat.
Morgen zijn we van plan de grens met Costa Rica over te steken en het volgende bericht zal uit dat land komen.

1.2.18

Bocas del Toro

Bocas del Toro, op weg naar Playa Bluff
Gisteren zijn we aangekomen in Almirante en vandaag zijn we in een watertaxi (fietsen konden mee) overgevaren naar het toeristische eiland Bocas del Toro waar we een hotelkamer hebben geboekt.

De oversteek van Panama van zuid naar noord ging over de enige mogelijke weg en die was niet al te best. Daarbij hadden we enorme rukwinden, regen en mist, zodat het niet erg opschoot. Eenmaal dicht bij de Caribische kust werd het warm en veranderde de vegetatie. We kwamen twee fietsers op een tandem tegen die de hele klim en het slechte weer nog voor zich hadden.

Bij een benzinepomp spraken we Engelsen die met hun camper ongeveer dezelfde tijd als wij in Panama zijn begonnen. In Almirante kwamen ze op dezelfde parkeerplaats als wij. Zij hebben als hobby vogels spotten en dat lukt goed in Panama.

Soms moet het zoals het kan (in Almirante)
Deze parkeerplaats biedt geen voorzieningen maar is wel bewaakt en afgesloten. Met de tafel en stoelen buiten lijkt het toch bijna kamperen...

Het havenstadje Almirante heeft weinig te bieden, zelfs een bar met internet vonden we niet.

In de watertaxi, zwemvesten om
Vandaag namen we de fietsen en beiden een rugzakje mee in de snelle watertaxi naar Bocas del Toro. Dit is het tegendeel van Almirante, want hier gaat bijna iedereen naar toe die Panama bezoekt. Het eiland leeft helemaal van het toerisme, vooral backpackers.

Met de fiets verkenden we de noordkant, die bekend staat als Playa Bluff, echt een bountystrand met de kokospalmen bijna in het water.

Het hotelletje is simpel, maar schoon, goedkoop en comfortabel, met airco, goed internet en een privé badkamer.
Het is warm en af en toe valt er een bui. In de camper konden we gisteren ondanks de warmte toch goed slapen.

‘s Avonds eten we voor het eerst van ons leven een visburger. Lekker. Geen friet erbij maar gefrituurde banaanschijfjes.