22.1.18

Santa Clara

Het strand Santa Clara
We zijn circa 50 km verder gereden, naar het kustplaatsje Santa Clara. Het is een verzameling restaurants en cabañas verhurende bedrijfjes.

De app ioverlander, een must voor mensen als wij, bracht ons bij Damaris, die een stukje van het strand heeft mogen bebouwen met palapas.

Ja, dit is dus ons eerste plekje aan het strand. Leuk hoor, al zijn we helemaal niet van die strandgangers.
Rond twee uur kwam er een bui, maar de meesten bleven in zee of onder de palapa, die dus niet alleen de zon maar ook de regen tegenhoudt.

Vlak naast ons is een restaurant waar we heerlijk vis eten, corvina. In het Nederlands zeeraaf of ombervis. Jan had er yuca bij, maar friet is toch lekkerder.


21.1.18

El Valle de Anton (3)

Over de India Dormida
De rust is weergekeerd. Er waren 24 uur lang zo'n 70 Panamezen in het hostel. Met z'n allen muziek, in het zwembad springen, koken, drinken, kletsen, schreeuwen, dan weet je het wel. Om 11 uur gisteravond was het trouwens al vrijwel stil en konden we heerlijk slapen. We slapen in de camper op ons 8 cm dunne matras even goed als in het hotel hiervoor, of beter zelfs.

We moeten even een paar dingen corrigeren. Er zijn wel degelijk zwerfhonden in Panama, maar dan op het platteland. Ze zijn van het suffe soort.
Ook wordt er buiten Panama Stad wel gefietst. In deze vallei die vrijwel vlak is, zagen we veel mensen fietsen en er worden ook fietsen verhuurd aan toeristen.
Heel opvallend is dat een deel van de fietsen een kentekenplaat heeft.

Opnieuw hebben we gewandeld. Het hoofddoel was de boomloze berg India Dormida (slapende indiaanse vrouw).
De route er naar toe ging onder andere langs een aantal watervallen, over een mooi bebost wandelpad. We moesten wel 3 dollar 'tol' betalen voor al dit moois.
Een minder gemakkelijk deel van de route
Daarna werd het een stuk zwaarder want me moesten behoorlijk klimmen over een niet zo erg gemakkelijk pad.

Op de top heb je een mooi overzicht over de hele vallei.
Overzicht over de Valle de Anton, vanaf India Dormida
Het pad naar beneden was ook vrij lastig, terwijl we dit soort routes wel kennen uit Spanje. Steeds  oppassen dat je niet uitglijdt.
In totaal hebben we 10,5 km gelopen. De warme douche in het hostel konden we erg waarderen.


20.1.18

El Valle de Anton (2)

Vanochtend hebben we een stuk gewandeld, ruim 8 km. Eerst door een gebied met villa's met enorme tuinen, waarschijnlijk van Amerikanen. Daarna door een mooi groen gebied. Omdat de route ergens was afgesloten moesten we dezelfde weg terug.
In elk geval was het een goede poging om onze conditie weer eens op peil te krijgen.
Ook besloten we maar eens zelf te gaan koken.

Gisteren was het uitgesproken rustig in dit hostal, maar de eigenaar had al gewaarschuwd dat dit vandaag anders zou zijn. Vandaag loopt het na de middag vol met Panamezen uit de stad. Dat is eigenlijk overal zo, ook aan de stranden.  Daar moeten we op zaterdagen mee leren leven.

El Valle de Anton

Via de Miraflores sluizen zijn we naar El Valle de Anton gereden, circa 140 km.

De Miraflores sluizen in het Panamakanaal
Het sluizencomplex is eigenlijk een verplicht bezoek, want het Panamakanaal is toch waarom Panama bekend is. We waren wel te laat om nog schepen door de sluizen te zien gaan want dat gebeurt voor 9.30 en na 15.00 uur.
Er is in het bezoekerscentrum echter wel een mooie tentoonstelling en een korte film te zien, waardoor je de belangrijkste feiten te weten komt.
Vlak naast het zwembad
Sinds een paar jaar zijn naast de huidige sluizen nieuwe gemaakt, die bredere en langere schepen aankunnen.
In de loop der tijd zijn er meer dan een miljoen schepen het kanaal gepasseerd en het tarief per doorvaart kan wel 400.000 dollar zijn. Het is dus een mooie inkomstenbron voor het land.

Daarna dus door naar El Valle de Anton, een toeristisch dorpje in een vallei die eigenlijk een krater is van een lang geleden uitgebarsten vulkaan.
Het ligt op 650 meter hoogte, waardoor het wat koeler is dan aan de kust.
We staan bij een hostel waarvan we alle faciliteiten kunnen gebruiken, waaronder het zwembad, het sanitair en wifi. Het is een leuk plekje.

Een gasfles vinden wordt misschien wel moeilijk in Panama of heel Midden-Amerika, maar we hebben een benzinebrander.

Hier kunnen we trouwens de keuken van het hostel gebruiken als we willen koken.
De keukenprins heeft alleen nog maar koffie gezet

18.1.18

Panama City (6)

Het gaat wat beter met Janny maar ze voelde zich vanmorgen nog tot weinig in staat. We hebben ons vertrek uit Panama Stad nog een dag uitgesteld.

Casa Miller in de jaren 50
We verblijven deze dagen in het hotel Casa Miller. Het ziet er van buiten uit als een bunker maar de kamers en het restaurant zien er tiptop en modern uit. Het staat op historische grond en dat zit zo:

Ene Carlos Müller bouwde in 1910 op deze plek een houten gebouw dat woonruimte bood aan 800 mensen, voornamelijk Antilliaanse arbeiders die werkten aan het Panamakanaal.
Vanwege de brandgevaarlijkheid van de constructie werd op een bepaald moment aan elke bewoner die een brand vroegtijdig ontdekte, als beloning een maand gratis huur beloofd. Het gevolg was dat er heel veel aangestoken brandjes 'ontdekt' werden, zodat deze belofte snel weer werd ingetrokken.
Het einde van het gebouw was in 1972, gewoon door sloop. Later werd het huidige, nogal lelijke gebouw neergezet, wat behalve het hotel ook een casino en een Subway bevat.

In goede doen na de griep
Vanmiddag zijn we de oude stad ingegaan en de wandeling van 5 km beviel Janny heel goed. Ze lijkt nu echt over de griep heen, zodat we morgen definitief de stad willen verlaten.

Aan het begin was er weer een echte tropische stortbui, zoals die de meeste dagen wel over komt.

Daarna was het zonnig en warm zoals we inmiddels gewend zijn.

Alleen de politie fietst, verder vrijwel niemand
We deden wat boodschappen voor morgen en genoten een lekkere lunch in Casa Sucre, bekend bij de toeristen want er was flink wat aanloop van buitenlanders.





De diabolos rojos, oude spartaanse Amerikaanse schoolbussen,
die langzamerhand uit het straatbeeld verdwijnen


Ook in Panama brengt de regenboog geluk, zei een voorbijganger

17.1.18

Panama City (5)

Gisteravond kwam het bericht dat de camper afgehaald kon worden. Dus vandaag ging Jan naar de haven Manzanillo in Colon. Het klinkt alles gemakkelijker dan de werkelijkheid bleek te zijn.

Onze "Panama papers"
Eerst met de metro, dan de bus naar Colon en vervolgens een taxi naar de haven, dat is het gemakkelijke deel.
Daar maakte ik de fout eerst naar de douane te gaan, maar ik moest eerst naar de reder om daar papieren in orde te maken. Dat kostte zeker een halfuur. Dit was ondanks het feit dat ik een helper had ingehuurd die mij door de chaotische bureaucratie zou heen helpen.
Daarmee was ik al drie taxiritten verder, want die kantoren liggen niet op loopafstand van elkaar. Bij de douane duurde het vervolgens een klein uur voor alles geregeld was. Merkwaardig was dat er ook nog een ondertekende verklaring moest worden opgesteld, waar ik nooit iets over gehoord had en die me na onderhandelen 10 dollar kostte. Pure oplichterij als je het mij vraagt, want ze zeiden dat ik anders vandaag de auto niet mee zouden krijgen. Ook geen bonnetje natuurlijk.

Uiteindelijk was de papierwinkel gereed en gingen we naar een omheind parkeerterrein met opnieuw een douanekantoor. Hier moest ook nog eens 90 dollar worden afgerekend, deze keer wel met een officiële rekening.

Klaar voor vertrek, in de parkeergarage van het hotel
Gelukkig was de camper onbeschadigd aangekomen en ook van de inventaris leek niets te ontbreken. Eindelijk, na 5 taxiritten, 5 kantoortjes en 3,5 uur kon ik wegrijden. De 70 km terug naar Panama Stad verliepen vlekkeloos, zij het dat twee van de drie tolstations onderweg onbemand zijn. Je moet blijkbaar iets op je voorruit hebben om de slagboom open te laten gaan.
Twee keer stond ik dus hulpeloos voor een gesloten slagboom, maar na een paar seconden ging hij toch open. Rara.

Hier begint dus echt onze road trip door Midden- en Noord-Amerika. Even afwachten nog hoe Janny zich morgen voelt. Het dieptepunt van de griep lijkt wel voorbij, maar of ze al in staat is om verder te reizen moeten we morgen vaststellen.

16.1.18

Panama City (4)

Ruine van een oude kerk in Panama's casco viejo.
Het zit even wat tegen, want Janny heeft echt een zware griep, zoveel is nu wel duidelijk. Ze komt nauwelijks van de hotelkamer af. Dankzij goed internet vermaakt ze zich met films en tv-programma's kijken.
Jan wilde vandaag gaan fietsen, maar kon de fietsenverhuurder die op de kaart staat vermeld niet vinden. De zaak blijkt verhuisd te zijn, maar ook op de nieuwe locatie die na diverse keren vragen werd aangeduid, bleek geen fietsenzaak (meer) te bestaan. Jammer. Er is een mooie fietsroute langs de kust. Verder is Panama Stad blijkbaar niet aantrekkelijk om te fietsen. Fietsers bestaan gewoon niet in het straatbeeld; bromfietsen of scooters zie je trouwens ook niet.

Paraplu is niet nodig, even schuilen wél
Op de terugweg werd Jan overvallen door een stevige maar kortdurende tropische stortbui. Daarna is het weer even warm als daarvoor.

Enkele dingen vielen ons tot nu toe ook op in deze stad.
Er zijn geen honden en vrijwel geen straatkatten.
Verder zie je ook niemand roken.
In de volkswijken wordt veel op straat gegeten. Je ziet overal stalletjes waar eten wordt aangeboden, om mee te nemen of om ter plekke te nuttigen.

Het schip Fedora is bijna in Colon (aan de noordkant van het Panamakanaal) aangekomen. Dat kunnen we op een internet site zien. Hopelijk komt er snel antwoord op onze vraag welke dag we in de haven terecht kunnen.

15.1.18

Panama City (3)

Het nieuwe Panama
Er moeten enkele dingen geregeld worden om over enkele dagen de camper op te kunnen halen.
Daarvoor gaat Jan met de metro naar het zakencentrum van Panama Stad. De metro is enkele jaren geleden geopend en is heel modern, comfortabel en schoon. Het zakencentrum van Panama is zeer uitgestrekt en er staan veel hoge gebouwen, waaronder futuristische constructies. Heel veel banken en hotels vind je hier.
Het eerste is een WA-verzekering voor de camper, aan te schaffen bij IS (Internacional de Seguros). Deze kost 50 dollar en is een maand geldig.
Het andere is het betalen van de havenkosten. Dat moet vooraf bij de Citibank gebeuren, 100 dollar.
Beide zijn zonder veel problemen geregeld. De telefoon met de app maps.me is zoals gewoonlijk ontzettend handig om de weg te vinden.

Janny is nog steeds zo ziek dat ze vandaag de deur niet uitkomt. Ze eet bescheiden hoeveelheden en heeft nog steeds koorts. Hopelijk gaat het langzamerhand de goede kant op.

14.1.18

Panama City (2)

Het uitzicht vanaf casco viejo op de nieuwe stad, het zakencentrum
Het oude centrum van de stad Panama wordt de 'casco viejo' genoemd. Daar zijn we vanuit ons hotel naar toe gewandeld. Het is ooit door de Spanjaarden gesticht en het ligt op een schiereiland. Het is een mix van vervallen gebouwen en gerestaureerde panden.
Er zijn veel restaurants en bars in dit gedeelte. We dronken heerlijke koffie in Casa Sucre.

Avenida Central
De route er naar toe is over de Avenida Central, die momenteel wordt ingericht als voetgangersgebied. Ondanks de zondag zijn veel winkels open. De meeste winkels proberen de aandacht van het publiek te trekken door luide muziek uit luidsprekers voor de winkels, zodat het soms een kakofonie is.
We lazen ergens dat niemand in deze stad wandelt, maar dat klopt hier in elk geval niet. Wel zien we veel taxi's rondrijden.

Park in casco viejo
Het is warm, zo'n 29 graden, en vrij vochtig, maar we we kunnen er goed tegen. Beter dan te koud...
Wel is Janny zwaar verkouden en heeft koorts. Dus om 14.00 uur zijn we terug in het hotel, na een wandeling van 7 kilometer. Een restaurant slaan we vandaag over want de eetlust ontbreekt bij de zieke.
Gevel van de oudste kerk in casco viejo

Panama City

Van deur tot deur waren we ruim 16 uur onderweg om aan te komen in het hart van Panama Stad. De vlucht duurde 10 uur.
Alles verliep vlekkeloos en we moeten nu de jetlag proberen te overwinnen.
Ons hotel is comfortabel en schoon, biedt goed internet, maar we hebben geen uitzicht.
Morgen gaan we de stad maar eens verkennen.

De camper zou oorspronkelijk ook vandaag moeten aankomen in Panama, maar dat wordt nu 16 januari 's avonds. We houden er rekening mee dat we hem pas 18 januari kunnen afhalen.

21.12.17

Onze VW-bus gaat varen

Vandaag hebben we de camper naar Zeebrugge gereden. Na enkele dagen op de kade van Wallenius Wilhemsen, zal hij meegaan in de Fedora naar Panama.
Voor het kantoor van WWL in Zeebrugge
De papieren bleken in orde en de korte check leverde een oké op. Er werd vluchtig in de camper gekeken en we werden gevraagd of we geen gasflessen, etenswaren en zaden mee hadden genomen. Niets van dat alles natuurlijk. Wel werd ons nadrukkelijk aangeraden de kentekenplaten er af te halen. Dat schijnt een geliefd souvenir te zijn aan de overkant. Goed, die gaan mee in het vliegtuig.



Tot ziens in Panama
De vrouw die inspecteerde was zo vriendelijk om ons een lift naar Heist aan te bieden, waar we de trein naar Brugge namen. In Brugge hebben we twee overnachtingen geboekt voor we weer naar huis gaan.

3.12.17

Nieuwe reis: Amerika

Het jaar 2018 zal voor ons in het teken van Midden- en Noord-Amerika staan.

We willen minimaal 12 maanden gaan reizen, verdeeld over twee perioden.
Eind december zetten we onze Volkswagen T4 California op een schip naar Panama en dat zal daar 12 januari gelost worden. Vanuit Panama gaan we in noordelijke richting door vrijwel alle landen van Midden-Amerika om na enkele maanden aan te komen in Mexico. Daar laten we de camper een paar maanden staan en we vliegen vanuit Mexico-Stad terug naar Nederland.
Enkele maanden later vervolgen we onze reis door Mexico en de Verenigde Staten om uiteindelijk uit te komen in Baltimore waar de camper weer verscheept wordt.

De Verenigde Staten en Mexico hebben we al eerder bezocht, tijdens reizen per fiets en/of openbaar vervoer en deels ook per huurauto. Het nieuwe is dat we nu onze vertrouwde camper bij ons hebben en dat we minstens 5 onbekende landen gaan bezoeken.

Zo reizen wij, fietsen achterop. Hier aan de Ziz in Marokko, 2016
Er zijn talloze mensen die met hun eigen vervoermiddel in deze landen reizen. Velen doen de Panamericana, een route die van Alaska tot Patagonië gaat, maar zo hoog zijn onze ambities niet. Wellicht dat we later nog gaan reizen in Zuid-Amerika.
We zullen naar verwachting ca. 20.000 km rijden tussen Panama en Baltimore.

Hoe bereid je zoiets voor?
We lezen vele blogs van reizigers die iets dergelijks hebben gedaan en krijgen zo een indruk wat er zoal bij komt kijken. Eigenlijk valt het wel mee. We zijn 3 maanden voor de geplande vlucht begonnen met de voorbereidingen en alles verloopt tot nu toe soepel.


Verscheping
We regelen de verschepingen via Robert World Wide Shipping in Ede. Dit kantoor hebben we persoonlijk bezocht en het maakt op ons een goede indruk. E-mails worden snel beantwoord.
De verscheping is met een roll-on-roll-off-schip (speciaal voor voertuigen). Het is de Fedora, die op 26 december vanuit Zeebrugge moet vertrekken.
Een verzekering voor het transport overzee hebben we ook geregeld.



Vliegen
We vliegen op 13 januari rechtstreeks naar Panama, met de KLM.
De eerste terugvlucht is gepland vanaf Mexico-Stad, op 20 juni 2018.

Papieren
We hebben nieuwe paspoorten.
Voor geen enkel land heb je een visum nodig. Voor de Verenigde Staten heb je een visum nodig als je langer dan 90 dagen wilt verblijven. Dat vragen we aan zodra we terug zijn in Nederland.
De Nederlandse ziektekostenverzekering is geldig in alle landen.
Onze reis- en annuleringsverzekering breiden we uit naar een werelddekking.
Een internationaal rijbewijs is niet nodig.
We maken een grote stapel kopieën van onze paspoorten, het kentekenbewijs en rijbewijs omdat die bij de diverse grensovergangen nodig zijn.

Vaccinaties
Er zijn geen verplichte vaccinaties, maar we zullen nog enkele geadviseerde vaccinaties nemen.

Autoverzekeringen
De Nederlandse verzekering is nergens geldig op het Amerikaanse continent.
In de meeste landen kan de verzekering bij de grens worden geregeld.
Voor Mexico en de Verenigde Staten kan dat ook online.

Gas
We koken op gas maar de gasflessen mogen niet mee over de oceaan en kunnen ter plekke misschien ook niet gevuld worden. We proberen ter plekke een gasfles te kopen die klein genoeg is om te passen en die aangesloten kan worden in onze camper. Over dit thema is het bijzonder lastig zekerheid te krijgen, zodat we ook onze eenpits benzinebrander meenemen.

Stroom
Onze camper kan enkele dagen stilstaan zonder stroom, terwijl we toch de koelkast kunnen laten draaien. Zonnecellen zou misschien handig zijn maar dat doen we toch maar niet.
De camper aansluiten op 110 volt, het in Amerika gebruikelijke voltage, kan alleen als je een omvormer koopt. Dat doen we voorlopig niet. Wel nemen we een verlengsnoer mee zodat de laptop en dergelijke (die wel op 110 volt werken), gebruikt kunnen worden.

Internet
Een Europese 4g datakaart zal niet werken in Amerika. In elk land zullen we een simkaart ter plekke aanschaffen, om te gebruiken in een 'mifi', of we gebruiken alleen openbare wifi.

Fietsen
We nemen op onze camperreizen vrijwel altijd fietsen mee, ook nu. Ze gaan op een rek achterop, zodat ze niet extra ruimte in beslag nemen. Voor ons is het doen van fietstochten een extra dimensie van het reizen. We willen dat niet missen.

Wat te vervoeren in de camper bij de overtocht
Er bestaat in principe altijd het risico van diefstal vanuit de camper tijdens het transport, hoewel het weinig voorkomt. Je moet immers de sleutel afgeven, want de camper moet op eigen kracht het schip op.
We kunnen en willen niet alles in het vliegtuig meenemen, alleen de meest kostbare spullen en datgene wat we nodig hebben als we in Panama misschien dagen moeten wachten.
In de camper gaan in elk geval de fietsen, het fietsenrek, de kampeerbenodigdheden, zoals vaatwerk, slaapzakken en kussens, gereedschap, kampeerstoelen en een groot deel van de kleding. Met kabelsloten zullen we deze zaken zo goed mogelijk zekeren.

Camper
Natuurlijk hebben we ervoor gezorgd dat onze VW T4 California een onderhoudsbeurt heeft gehad en dat de belangrijkste onderdelen die kapot kunnen gaan, de laatste jaren zijn vervangen. We hebben er vertrouwen in dat het allemaal goed zal gaan. De ruim 18 jaren ouderdom zijn hem nog niet echt aan te zien.

2.12.17

Camperleven sinds 1980

Eerste camperreis naar Wales
Onze eerste kampeerauto was een Renault Estafette, die ik in 1980 kocht als bedrijfsauto voor 1500 gulden en ombouwde tot een bewoonbaar rijdend huis. Er werd een extra raampje ingezet, meubelen gemaakt en een gaskomfoor geplaatst. Deze Estafette kreeg zelfs een toiletruimte.
We maakten reizen naar Wales, Zweden en Joegoslavië en hadden drie jaar lang veel lol van deze camper.

Griekenland
De Estafette werd verkocht en het volgende project werd een Volkswagenbus. Ook deze werd als bestelwagen aangeschaft (5 jaar oud) en naar eigen wensen omgebouwd en aangepast.
We hadden er 5 jaar plezier van, maar motorische problemen noopten ons om hem weer te verkopen. De motor was door de vorige eigenaar aangepast voor LPG en dat bleek niet een gelukkige keuze.
Toch maakten we er lange reizen mee, naar Joegoslavië, Griekenland, Spanje en Portugal.

Portugal
In 1988 kocht ik deze kleine Renault Express. Hij werd voorzien van een slaapbankje en keuken, alles uitneembaar. Om er een driepersoons minicamper van te maken werd op de imperiaal een soort uitklapbare dakkoffer ('De Bovenkamer') gemaakt die van binnen uit bereikbaar was.
Deze Express had een dakklep en die werd dan tijdelijk verwijderd en door de opening kon je naar boven klimmen. Het functioneerde goed, maar je moest wel enigszins acrobatisch zijn.
Uiteindelijk vonden we na één vakantie in Portugal dat het toch te krap was en het jaar erop werd de Bovenkamer afgedankt maar de Express bleef nog een paar jaar in gebruik.

Griekenland
De derde Renault werd een Trafic 1000D, de laatste zelfgebouwde camper. Het inbouwen gaf steeds mooiere resultaten en voor het eerst kregen we een echt slaaphefdak, dus extra veel ruimte.
Ook met deze camper werden vele reizen gemaakt, naar o.a. Griekenland en Portugal, toen onze favoriete vakantielanden.
Atlantische Oceaan, Portugal

De laatste grote reis met deze camper ging naar het Midden-Oosten, via Turkije, Syrië, Jordanië en Israël. Dat was in het jaar 2000.
Aqaba, Jordanië, 2000: voorbereiding fietstocht Egypte

Hoewel het een probleemloze kampeerauto was, werd hij na deze reis toch verkocht. We wilden meer luxe (zoals airco, standverwarming en cruise control), maar ook wat meer pit. Het werd een fabriekscamper, een Volkswagen T4 California 2.5TDI Syncro, die in 2001 onze tot nu toe laatste camper werd.

Bernia, Spanje

1.11.17

Onze VW T4 California Syncro

Toen we onze camper in 2001 in Duitsland kochten, konden we niet vermoeden dat we hem in 2017 nog steeds gebruiken.
Toen 2 jaar oud, nu 18. Toen 38.000 km, nu 364.000 km op de teller.

Marokko 2017
Voor 2018 hebben we een lange reis gepland, in Noord- en Midden-Amerika, zodat we voor de keus stonden of we verder gaan met deze camper.
Zonder lang na te denken werd dat een volmondig ja.

Zagora, Marokko
Deze Volkswagen T4 met TDI 2.5 motor heeft eigenlijk alleen maar pluspunten voor ons.

1. De 5-cilindermotor staat bekend als zeer betrouwbaar. Hij verbruikt geen olie en hij loopt nog steeds goed.

2. Het is een compacte bus die overal past. Dankzij de slechts 2 meter hoogte betalen we een laag toltarief en hij past in elke parkeergarage. Smalle straatjes zijn zelden een probleem.
Een verscheping is eveneens vanwege de afmetingen relatief goedkoop.

3. De camperinrichting van de Volkswagen California is simpel maar degelijk en functioneel. We zouden er zelf niets aan willen veranderen. Er zit standverwarming in die werkt op diesel. De koelkast werkt op 12V. Er zit een 220V aansluiting op de camper voor als je op een camping stroom wilt. Maar een feit is dat we deze maar zelden gebruiken omdat we 3 tot 4 dagen kunnen staan zonder stroomaansluiting.
Zonnepanelen hebben we daarom ook niet echt nodig.
Wel hebben we een fietsenrek en luifel aan de camper. Het fietsenrek gebruiken we bijna constant en de luifel af en toe, maar we zijn ook niet vaak onderweg tijdens hete zomers.
Een nadeel van de Syncro is dat het reservewiel niet onder de auto past en dus achterin ligt. Dat kost vrij veel bergruimte. Sommigen hebben het reservewiel op een beugel op de achterklep, maar daar zit bij ons het fietsenrek.
Franse Alpen, 2017

4. Het is een comfortabele reisauto. Dankzij de 75 KW motor kom je vlot mee in het verkeer. Er zit cruise-control in en airco. Het lawaai tijdens het rijden is aanvaardbaar.
De syncro-uitvoering hebben we destijds bewust gekozen, maar het is wel een feit dat we zelden 4wd nodig hebben. In Amerika hebben we er wellicht nog voordeel van.

5. Hij ziet er nog mooi uit. Afgezien van een paar kleine deukjes is de buitenkant nog gaaf. Alleen de motorkap is overgespoten. De binnenkant ziet er ook nog goed uit, hoewel het tentdoek van het hefdak niet echt mooi meer is.

Het voorgaande klinkt als een verkoopverhaal, maar het zijn toch echt redenen om hem juist niet te verkopen.
Het enige argument tegen het meenemen van deze camper naar Amerika is dat deze daar niet veel voorkomen, zeker geldt dat voor de T4 met dieselmotor. Dat kan een eventuele reparatie misschien een moeilijke zoektocht naar een betrouwbare garage nodig maken, om nog maar niet te spreken van onderdelen.

Marokko 2010
Hoe goed ook, de VW T4 TDI 2.5 is ook niet onfeilbaar en heeft onderhoud nodig. Veel dingen die door slijtage kapot kunnen gaan, zijn de laatste jaren vervangen, zoals:
-koppeling en vliegwiel
-fuseekogels
-stuurkogels
-draagarmen (met rubbers) van de voorwielophanging
-katalysator
-startmotor
-dynamo
-vacuümpomp
-luchtmassameter
-2 ventilatoren
-krukaspoelie
-omvormer/scheidingsrelais
-kunststof schakelbolletje
-schokbrekers

13.10.17

Girona

Arles, buitenkant van Romeins amfitheater
Vanochtend hebben we kort Arles bezocht. Het is de stad van de Romeinen, te zien aan een groot amfitheater dat nog grotendeels intact is. Het is ook de stad van Vincent van Gogh, die hier veel werken heeft gemaakt, maar ook is hier het psychiatrisch hospitaal waar hij verbleef. Het gebouw staat er nog steeds.
Arles, ziekenhuis waar Vincent van Gogh verbleef

Daarna reden we 350 km door naar Girona en we dineerden in de oude stad. Dat kon buiten op een terras, want het is nog steeds niet koud, zelfs in Noord-Spanje niet.
Girona is onze laatste etappeplaats voor we weer in Denia zullen zijn.

Onze Italiëreis is ons goed bevallen.
We hebben de cultuurschatten die in ruime mate voorhanden zijn, regelmatig kunnen afwisselen met leuke fietstochten, 9 keer om precies te zijn met een totaalafstand van 425 km.
Met de camper hebben we, eenmaal terug in Denia, 5400 km afgelegd.


12.10.17

Arles

Levanto, zonsondergang vanaf de boulevard
Onze Italiëreis zit er al zo ongeveer op. We hebben vandaag voornamelijk de tolwegen gebruikt om een flink stuk van de afstand naar Denia te overbruggen.

We staan nu op een camperplaats in Arles, langs de brede Rhone.

11.10.17

Levanto (2)

Riomaggiore
Vandaag was ons bezoek aan Cinqueterre. Dat is vanuit Levanto prima te doen met de trein. Ongeveer elk halfuur doet de trein alle 5 de dorpen aan. We beginnen bij de verste, 20 minuten met de trein, Riomaggiore, de grootste van de vijf.

Helaas kunnen we niet langs zee wandelen naar het volgende dorp, Manarola, want het wandelpad is sinds 2011 gesloten. Er was toen natuurgeweld in de vorm van modderstromen, die veel vernield hebben, waaronder dit wandelpad. Kennelijk is het lastig om deze schade te herstellen.
Het kerkje van Vernazza staat bijna in de Middellandse Zee
We nemen dus steeds de trein tussen de dorpen.
Het spoor gaat bijna volledig door tunnels en er gaan ook sneltreinen en goederentreinen overheen. Voor het toerisme in Cinqueterre is de trein heel belangrijk, te zien aan de vele mensen die er gebruik van maken.
Uitzicht vanuit het kerkje van Vernazza

Zo bezoeken we dus ook nog Corniglia, Vernazza en Monterosso.
Het zijn alle pittoreske dorpen, een bezoek zeker waard, al worden we aan het eind enigszins moe, want we leggen al met al toch 15 km af, zegt de stappenteller.

Eenmaal terug in Levanto, rijden we de camper even naar de boulevard om bij zonsondergang een biertje te nemen en ons avondeten te genieten.